Wolfgang Huber, voormalig voorzitter van de Raad van de Evangelische Kerk in Duitsland: “We moeten ons respect voor de waardigheid van anderen, ons gevoel voor diversiteit en pluralisme bewijzen door ons onverzettelijk te scharen aan de kant van degenen die zich keren tegen het fundamentalisme en zich inzetten voor democratische en mensenrechtengeoriënteerde veranderingen in Iran.”
Op 7 maart 2015 vond in Berlijn een indrukwekkende bijeenkomst plaats, waarbij een duidelijk signaal werd afgegeven voor tolerantie, mensenrechten en gelijkgerechtigheid. De thema’s waren onder andere: de inzet tegen fundamentalisme en vrouwenhaat, het schenden van de mensenrechten van vrouwen in Iran en de benarde situatie van Iraanse asielzoekers in Irak.
Onder de deelnemers in Berlijn was ook de evangelische theoloog Wolfgang Huber (foto). Hij bekleedde van 1994-2009 het ambt van bisschop van de Evangelische Kerk Berlin-Brandenburg-schlesische Oberlausitz en was van 2003-2009 voorzitter van de Raad van Evangelische Kerken in Duitsland. Wegens zijn kerkelijke en maatschappelijke betrokkenheid heeft Wolfgang Huber vele onderscheidingen gekregen, waaronder het Grootkruis van Verdienste van de Bondsrepubliek Duitsland en de Europese cultuurprijs voor theologie.
In zijn toespraak zei Wolfgang Huber o.a.:
“Het religieus fundamentalisme is dag in dag uit verbonden met een veelheid aan deprimerend en triest nieuws, in Iran, waar vrouwen uit naam van de religie worden overgoten met zuur en verzetsstrijders worden vastgehouden in een kamp, dat spottenderwijze de naam vrijheid draagt – maar ook in veel andere landen.
Wij denken na over het probleem van religieus fundamentalisme in een tijd dat 21 Koptische gastarbeiders in Libië vanwege hun geloof zijn onthoofd. We praten erover in een tijd dat duizenden jaren oude kunstschatten, die getuigen zijn van een eeuwenoude cultuur en een religieus verleden, met geweld worden vernield, een deel van het culturele werelderfgoed, dat wordt platgewalst door bulldozers. We praten erover op een moment dat Assyrische christenen gedwongen zijn om hun huis in dorpen in het noorden van Syrië te ontvluchten. En veel van hen zijn gepakt, en we weten tot nu toe niet wat er met hen gebeurt is, want waar een terroristische organisatie als Islamitische Staat een kalifaat wil vestigen, is er voor mensen met andere religies en andere overtuigingen geen plaats.
Dit is de context waarin we vandaag nadenken over deze vragen. Wat heeft dit alles te maken heeft met religie? Sommigen zeggen: heel veel, en anderen zeggen: helemaal niets. Sommige motiveren hun aanspraak op macht over andere mensen met hun eigen geloof, dat andere religies ernaast niet tolereert, anderen zeggen: dat kan geen ware religie zijn. Geen religie kan zo worden uitgelegd dat het recht van mensen op hun eigen geweten en hun eigen religieuze overtuigingen wordt afgenomen.
Ik ben een aanhanger van de tweede houding, daarom zet ik me er al jaren voor in dat vertegenwoordigers van verschillende religies, het Jodendom, het Christendom, de Islam, maar ook andere religies, samenkomen in een gemeenschappelijke overtuiging: wie de glorie van God, wie respect voor het Heilige, echt serieus neemt, die respecteert de gelijkwaardigheid van elke persoon, ongeacht religieuze overtuiging, ongeacht nationaliteit, ongeacht geslacht, mannen en vrouwen gelijk, en dat niet alleen op de Internationale Vrouwendag, maar 365 dagen per jaar.
Het moet gelden: er is geen verschil in waarde tussen vrouwen en mannen, er is er slechts één: menselijke waarde. En daarom moeten we vandaag de dag heel duidelijk bevestigen: geweld is in strijd met menselijke waarden en de opdracht van de mens. Geweld kan alleen als laatste redmiddel worden ingezet om te voorkomen dat mensen anderen ombrengen. Geweld kan niet gerechtvaardigd worden als het erop gericht is om andere mensen te doden. Dat is echter wat er vandaag de dag gebeurt en dat kunnen we nooit accepteren.”
In zijn toespraak zei Wolfgang Huber verder: “Waarom ga ik daarop in – op een dag waarop we ons respect betuigen aan het verzet tegen de ondemocratische situatie in Iran, op een dag waarop we ons respect betuigen aan alle inspanningen voor de verandering van Iran? Ik noem dit allemaal omdat de islamitische revolutie in Iran in 1979, nu meer dan 30 jaar geleden, in zijn kielzog sporen heeft achtergelaten die verder gingen dan Iran en die steeds radicaler fundamentalistisch en islamitisch werden naarmate ze verder konden reiken. De geest is uit de fles en we vragen ons af wat er kan gebeuren.
Natuurlijk moet men islamitisch geweld politiek bestrijden, en de geloofwaardigheid van alle regeringen die zich op de islam zelf beroepen, hangt af van hun verzet daartegen. Maar van ons in Europa wordt net zo goed wat gevraagd. We moeten ons respect voor de waardigheid van anderen, ons gevoel voor diversiteit en pluralisme bewijzen door ons onverzettelijk te scharen aan de kant van degenen die zich keren tegen het fundamentalisme en zich inzetten voor democratische en mensenrechtengeoriënteerde veranderingen in Iran..
De sleutel tot een dergelijke verandering is volgens mij de jonge generatie, vrouwen en mannen, meisjes en jongens. De sleutel zie ik in een opvoeding tot tolerantie, tot respect voor de waardigheid van ieder mens. Een dergelijke opvoeding betekent niet dat religie onbelangrijk is, maar het betekent dat mensen een verlicht begrip krijgen van hun eigen religieuze overtuigingen. De islam heeft dergelijke ontwikkelingen in vroeger eeuwen ooit meegemaakt. Het wordt tijd dat het opnieuw gebeurt. De gelijkwaardigheid van ieder mens en respect voor wat voor ieder mens heilig is sluiten elkaar niet uit, ze horen bij elkaar. Dat moet de boodschap zijn voor de 21ste eeuw”.
Onder de sprekers op de bijeenkomst waren ook andere bekende personen uit Duitsland, onder meer Rita Süssmuth, jarenlang voorzitter van de Duitse Bondsdag, Sabine Leutheusser-Schnarrenberger. voormalig minister van Justitie, Günter Verheugen, een expert op het gebied van buitenlandse zaken, veiligheids- en ontwikkelingsbeleid, en Horst Teltschik, jarenlang voorzitter van de veiligheidsconferentie in München.
STFA, Stichting van de familieleden
