Mijn naam is Nader Eslami..ben geboren en half getogen in de gevangenis in Iran. Mijn vader heeft door zijn politieke activiteiten eerst in de gevangenis van de voormalige Shah in de gevangenis gezeten en na de revolutie weer door Khomeini gevangen genomen en vervolgens tot dood veroordeeld, omdat hij niet boog voor onrecht. Hij heeft echter een paar dagen voor zijn executie samen met een andere kameraad van hem weten te vluchten. Het regime nam vervolgens mijn hoogzwangere moeder gevangen om hem terug te lokken. Gelukkig heeft hij ook daarvoor niet bezweken. Ik groeide op in de vrouwenvleugel van politieke gevangenen. De eerste 6 jaar van mijn leven heb ik in totaal 3 keer samen met mijn moeder meerdere maanden vast gezeten en heb al vroeg ontdekt hoe heldhaftig lief en onzelfzuchtig deze gevangenen waren, maar velen van hen hebben dat met de dood moeten bekopen. Eén daarvan was mijn Tante; Farah Eslami. Zij was een ware vrouwelijke Spartacus die onverzettelijk heeft gestreden tegen alle onrecht die dit regime ons volk heeft aangedaan.
Zij is in 1988 samen met 5 andere vrouwen uit onze stad Ilam onschuldig aan welk misdaad dan ook vermoord. Zij is mijn licht en mijn voorbeeld voor de rest van mijn leven en haar ziel leeft voor mij voort in alles wat mooi is in deze wereld. Daarom heb ik ook mijn dochter naar haar vernoemd en ik hoop dat ook zij later met trots en met een opgeheven hoofd door het leven kan gaan, want zij is op deze wereld gekomen, omdat mijn tante mijn moeder en mij heeft gered door alles op zich te nemen. Er zijn in de massamoord van 1988 meer dan 30.000 duizend zielen in anderhalf maand tijd van ons ontnomen, maar ieder van hen leeft in ons voort en we zullen niet rusten voordat het recht zege heeft gevierd.
Mijn naam is Minoesh en ik ben geboren en getogen in Amsterdam. Ik werk als mondhygiënist en docent. Mijn ouders zijn beiden afkomstig uit Iran. Op jonge leeftijd waren zij actief als activist in Iran. Zij namen geen genoegen met onderdrukking en tirannie en verzetten zich moedig tegen het brute regime.
Mijn vader heeft hiervoor vier jaar in de gevangenis in Iran gezeten. Wat zij hebben meegemaakt is met geen pen te beschrijven, en deze problemen zijn vandaag de dag nog steeds aan de orde. Nadat zij naar Nederland zijn gevlucht, hebben zij hier hun leven opnieuw kunnen opbouwen. Het verlangen om terug te keren naar een vrij Iran is echter altijd gebleven en speelt nog dagelijks een grote rol in hun leven.
Hoewel ik als Iraanse Nederlander zelf nooit in Iran ben geweest, voel ik mij sterk verbonden met het land. Het is een plek waar een belangrijk deel van mijn identiteit ligt. Een deel dat ik helaas nog niet heb kunnen ontdekken.
Het Iraanse volk en mijn ouders hebben mij geïnspireerd om mij actief in te zetten voor vrijheid voor de mensen in Iran. De moedige jongeren die de straat op gaan, met gevaar voor eigen leven, vormen mijn grootste inspiratiebron.
Ik zal mij dan ook altijd blijven inzetten, totdat mensen in Iran dezelfde vrijheid kunnen ervaren als ik. Ik geloof dat die dag dichterbij komt. De wereld ziet dat het regime wankelt en dat zijn laatste dagen geteld zijn. Hopelijk voelt iedereen deze hoop, die zo sterk leeft onder Iraniërs. De steun die wij ontvangen is van grote waarde en maakt onze strijd alleen maar sterker.