Inleiding
10 september, de Wereld Suïcidepreventiedag, is een gelegenheid voor wereldwijde aandacht voor een van de meest urgente sociale en mensenrechtelijke uitdagingen. In Iran, onder het regime van de mollahs, krijgt deze dag een pijnlijkere betekenis dan ooit tevoren. Suïcide is niet langer slechts een individueel of psychologisch fenomeen; het is uitgegroeid tot een nationale crisis, geworteld in armoede, werkloosheid, discriminatie, politieke onderdrukking en het verlies van sociale hoop.
Met duizenden mensen die jaarlijks in Iran een einde aan hun leven maken en honderdduizenden mislukte pogingen, is suïcide het symbool geworden van een leven gevangen in een ondraaglijke impasse.
Overzicht van de Crisis
Suïcide is in Iran een van de belangrijkste doodsoorzaken geworden en het aantal neemt scherp toe. Zelfs functionarissen van het regime zijn gedwongen deze realiteit te erkennen.
Hamid Ya’qubi, hoofd van de Iraanse Vereniging voor Suïcidepreventie, verklaarde dat het aantal suïcidegerelateerde sterfgevallen in de afgelopen vier jaar jaarlijks met 10 procent is gestegen. Hij benadrukte dat in 2022 (het jaar 1401 volgens de Iraanse kalender) meer dan 6.900 mensen zijn overleden. Volgens de meest recente cijfers ligt dat aantal nu rond de 7.000 doden per jaar.
Dit komt overeen met ongeveer 150.000 suïcidepogingen en meer dan drie miljoen gevallen van suïcidale gedachten. De meeste sterfgevallen komen voor onder arbeiders (32%), terwijl bij de mensen die een poging doen tot zelfdoding, huisvrouwen de eerste plaats innemen met 32,8%.
