Shaqayeq sprak op 19 oktober 2015 via het internet een vergadering van de Britse Parlementaire Commissie voor Vrijheid in Iran toe over de mensenrechten in Iran:
Geachte parlementsleden,
Dames en Heren,
Ik wil de Britse Parlementaire Commissie voor Vrijheid in Iran bedanken dat ze me de gelegenheid heeft geboden u vandaag toe te spreken.
Mijn naam is Shaqayeq Azimi. Mijn ouders zijn beiden ex-politieke gevangenen. Mijn moeder lijdt aan MS en heeft in de jaren tachtig en meer recent vele jaren gevangengezeten en is daarin gemarteld. Begin 2009 werd ze opnieuw opgepakt en zat louter door het feit dat ze mij en mijn zus had bezocht in Camp Ashraf in Irak twee jaar vast. Ze kampt momenteel met ernstige problemen vanwege haar wankele gezondheid en de slechte omstandigheden in de gevangenis.
Zoals hiervoor vermeld is mijn vader ook een ex-politieke gevangene. Hij is zowel in de tijd van de sjah als onder het regime van de moellahs vervolgd.
Maar de prijs die onze familie heeft betaald voor de vrijheid beperkt zich niet tot de gevangenisstraffen en martelingen die onze ouders in de voorbije decennia te verduren hebben gekregen. Mijn nicht Nastaran Azimi, een student computerkunde aan de Universiteit van Teheran, ontvluchtte Iran na gevangen te zijn gezet vanwege haar studentenactiviteiten en ging naar Camp Ashraf, waar ze op 8 april 2011 helaas de dood vond in een dodelijke aanval van Iraakse troepen. Ze was nog maar 23.
In de voorbije weken zijn nog veel meer families zoals de mijne gearresteerd voor het geven van steun aan het Iraanse verzet.
Terwijl mijn familie en andere families te lijden hebben onder martelingen in gevangenissen, spoedden ministers uit Europa zich naar Iran om handen te schudden met degenen die verantwoordelijk zijn voor deze wreedheden, dit in de hoop nog meer economische deals te kunnen sluiten. Maar economisch gewin tegen welke prijs? vraag je je af. Hoelang nog zal de wereld de ogen toeknijpen terwijl dictators het bloed van onschuldige mensen vergieten?
Vandaag ben ik hier om hun stem te zijn, de stem van de stemlozen, de stem van de gevangenen die wegkwijnen in de middeleeuwse gevangenissen van het tirannieke regime van Iran.
Een paar dagen geleden was de Duitse minister van Buitenlandse Zaken in Iran. Ondanks grote risico’s stuurde een groep politieke gevangenen hem voorafgaand aan zijn trip een boodschap waarin ze hem vroegen: ‘Hoe kunt u verwachten dat een regime dat niet alleen geen veiligheid biedt aan zijn eigen volk, maar zelfs duizenden van hen doodt en geen grenzen kent in wreedheid en martelingen, een oplossing zal bieden voor de regionale en internationale veiligheidscrisis die het regime zelf heeft helpen creëren?’
Verder schreven ze: ‘Wij de politieke gevangenen zijn niet blij met uw bezoek aan Teheran en uw besprekingen met functionarissen van het Iraanse regime. Mocht u echter besluiten dit bezoek door te zetten, dan willen wij u uitnodigen om een bezoek te brengen aan de gevangenissen en te luisteren naar onze visie op de rol van het regime in de huidige internationale veiligheidscrisis.’
Een andere politieke gevangene stuurde de voorzitter van het Europees Parlement een boodschap voorafgaande aan zijn geplande bezoek dat was uitgesteld. Hij schreef: ‘U hebt naar verluidt het plan te praten met leidende personen in onderdrukking, marteling, executies en terrorisme tijdens uw bezoek aan Teheran. U zult dan handen schudden die bevlekt zijn met het bloed van het Iraanse volk.’
Daarom wil ik de regeringen van alle Europese landen namens mijn ouders en alle politieke gevangenen en het Iraanse volk oproepen om niet de ogen te sluiten voor de mensenrechtensituatie in Iran. Terwijl u onderhandelingen voert om uw handelsmogelijkheden met het regime van de moellahs uit te breiden, worden mijn landgenoten open en bloot op straat opgehangen aan kranen.
En ik wil u, de vertegenwoordigers van het Britse volk, een verzoek doen; mijn vraag is dat u uw stem verheft en alle middelen aanwendt om de stem te zijn van degenen die lijden in Iran.
Ik dank u voor al uw steun en solidariteit.
