20 april 2025
Op 18 april 2025, met slechts enkele uren te gaan tot de geplande executie van Hamid Hosseinnezhad Heydaranlou, verzamelde zijn familie zich – zonder enige officiële kennisgeving – voor de centrale gevangenis van Urmia, om te protesteren tegen het reële en acute gevaar van zijn op handen zijnde terechtstelling. Openlijk verklaarden zij zijn onschuld en eisten zij bewijs voor het uitgesproken vonnis. Ondanks het ontbreken van een formele bezoektoestemming, leidde de vastberadenheid en druk van de familie tot het toestaan van een kort bezoekmoment.
Tijdens deze korte ontmoeting zei Hamid tot zijn familie:
“Ik ben onschuldig. Ik vrees de dood niet.”
Diezelfde avond, zonder voorafgaande waarschuwing, werd Hamid overgebracht uit de gevangenis naar de hoede van het Iraanse ministerie van Inlichtingen. Tot op heden ontbreekt elk spoor van zijn verblijfplaats en fysieke toestand.
Een Kort Bezoek: Geketend en omringd door Veiligheidstroepen
Na uren wachten kreeg de familie een ontmoeting van slechts drie à vier minuten met Hamid. Hij werd in ketenen naar de bezoekruimte gebracht, begeleid door naar schatting dertig veiligheidsofficieren.
In deze korte tijd sprak Hamid luid en duidelijk tot zijn familie en de aanwezige functionarissen:
“Ik ben onschuldig. Ik ben niet bang voor de dood. God weet dat ik onschuldig ben.”
“Mijn onschuld is belangrijker dan wat dan ook. Voer de executie uit als dat moet; ik sta met eer voor God.”
“Ik was wees als kind. En nu zullen mijn eigen kinderen ook wees worden? Dat is het enige dat mij pijn doet.”
Overdracht Zonder Transparantie
Hamids broer verklaarde dat zijn broer op donderdag na 16:00 uur uit zijn isolatiecel werd gehaald en overgedragen aan het Inlichtingenbureau. Sindsdien heeft de familie geen enkele officiële mededeling, geen contact en geen informatie ontvangen.
“Het Inlichtingenbureau heeft hem meegenomen. We hebben niets meer vernomen. De zaak ligt nu volledig in hun handen.”
Op dat moment was het eindvonnis tot executie nog niet ondertekend door de openbaar aanklager van Urmia. Voor diezelfde avond stond een overleg gepland tussen de betrokken functionarissen.
Hamids Echtgenote en Kinderen: Leven Onder Dreiging, Armoede en Isolement
Hamids echtgenote, afkomstig uit Chaldoran, heeft de afgelopen twee jaar ernstige psychologische en veiligheidsdruk ondergaan. Zonder vader of broer was Hamid haar enige bescherming.
Op donderdag, tijdens het protest voor de gevangenis, riep zij in de menigte:
“U executeert onschuldige mensen? Waar is uw bewijs? Waarom luistert u niet?”
Drie Achtergebleven Kinderen: De Afwezigheid van een Vader en de Eenvoudige Wens van een Kind
Hamid is vader van drie kinderen – twee dochters en een zoon – allen jonger dan achttien jaar. Zijn jongste dochter, nog een kind, stelt elke avond opnieuw dezelfde eenvoudige vraag aan haar moeder:
“Wanneer komt papa mij naar het park brengen?”
Tijdens het korte bezoek vertrouwde Hamid zijn diepste verdriet toe:
“Ik heb mijn jongste kind nooit zelf kunnen opvoeden. Dat blijft mij achtervolgen.”
Gedurende de afgelopen twee jaar zijn zijn kinderen blootgesteld aan voortdurende veiligheidsdreiging, financiële instabiliteit en het zware emotionele gemis van hun vader.
De familie werd tijdens Hamids gevangenschap herhaaldelijk bedreigd. Op een bepaald moment werd zijn oudste dochter vier uur lang ondervraagd door veiligheidstroepen. Ook kreeg het gezin het dringende bevel om geen publieke verklaringen af te leggen en de zaak niet met de media te delen.
