Conferentie riep op tot een krachtige houding tegenover het beleid van het Iraanse regime, diens nucleair programma, de schending van de mensenrechten, zijn steun en actieve deelname aan terrorisme in de region.
Persconferentie door de Vrienden van een Vrij Iran in het Europese Parlement
Brussel – Woensdag 9 april werd in het Europese Parlement op hoog niveau een conferentie over Iran gehouden. De conferentie werd voorgezeten door Struan Stevenson, voorzitter van de “Vrienden van een Vrij Iran”-intergroep, en omvatte toespraken van Maryam Rajavi, gekozen voorzitter van het Iraanse Vezet, Michèle Alliot-Marie, voormalig Franse Minister van Defensie en Buitenlandse Zaken, Tahar Boumedra, de voormalige UNAMI-Chef Mensenrechten en verantwoordelijke voor het Camp-Ashraf-dossier (2009-2012), plus talrijke gewezen leden van het Europese Parlement van verschillende politieke groeperingen, waaronder Alejo Vidal-Quadras , vice-president van het Europese Parlement, Stephen Hughes, Eerste vice-president van de sociaal-democraten, Vytautas Landsbergis, voormalig president van Litouwen, Eduard Kukan, voormalig minister van buitenlandse zaken van Slovakije, EP-Quaestor Jim Higgins uit Ierland, Tunne Kelam uit Estland, Oreste Rossi uit Italië, Derk Jan Eppink uit Nederland, Nele Lijnen, voorzitter van de Belgische Senaatscommissie voor de Gelijkberechtiging en het Belgische parlementslid Els Demol.
Mevr. Rajavi, de hoofdspreekster op de conferentie, wees erop dat de hysterische aanvallen van de mullahs van de afgelopen week op het Europese parlement wegens diens resolutie tegen de schendingen van mensenrechten in Iran aantoont dat de mensenrechten inderdaad de Achilles-hiel van dit regime vormen en dat de gifbeker van de mensenrechten honderd keer gevaarlijker voor dit regime is dan de nucleaire. Daarover zijn alle facties van dit regime het eens en hebben ze een gemeenschappelijk belang bij het executeren, martelen en afslachten van tegenstanders. Tien maanden nadat mullah Rouhani zijn ambt aanvaardde, bewees het tot dan toe ongeëvenaarde aantal executies en het barbaarse bloedbad in Ashraf en Camp Liberty dat dit regime totaal niet bereid is tot enige flexibiliteit of matiging. De enige oplossing van het Iraanse probleem is een verandering van regime.
De sprekers wezen op volgende punten:
- Het Iraanse regime heeft een klein stapje terug gedaan bij zijn nucleaire programma wegens de internationale sancties , maar heeft zijn ambitie om een atoombom te bouwen niet opgegeven. Talrijke sprekers eisten dat Iran de Veiligheidsraads-resoluties onverkort moet opvolgen, daarbij alle verrijkingsprogramma’s moet stopzetten en het additionele protocol moet accepteren.
- De balans na 10 maanden bewind van president Rouhani biedt geen hoop op matiging en hervormingen binnen de heersende theocratie. Na de ondemocratische presidentsverkiezingen hebben veel parlementsleden zich gerealiseerd dat hij geen gematigde is, nu de mensenrechtensituatie slechter geworden is en de inmenging van het regime in de regio, met name in Syrië en Irak, toegenomen is.
Volgens het rapport van de UNO-Secretaris-Generaal en van sommige Westerse regeringen en mensenrechtenorganisaties zijn de beloften van vrijheid van meningsuiting en eerbiediging van de mensenrechten waardeloos gebleken ten aanzien van ruim 700 terechtstellingen sinds de verkiezing van Rouhani. Enkel een krachtig beleid ten opzichte van het regime kan het onder onderdrukking lijdende Iraanse volk helpen.
- Gelijktijdig met de onderdrukking binnen het land probeert het regime de georganiseerde oppositie in een virtuele gevangenis, genaamd Camp Liberty, in het naburige Irak, met medewerking van het marionettenregeime aldaar uit te schakelen. De massa-executie van 52 weerloze PMOI-leden in Ashraf op 1 september 2013 en de herhaalde raketaanvallen op Camp Liberty, de intensivering van de medische belegering aldaar, en herhaalde dreigementen dat de vluchtelingen aldaar naar Iran uitgezet zouden worden, samen met het stilzwijgen en de passiviteit van de Verenigde Staten, de Verenigde Naties en de Europese Unie hebben alles bij elkaar een verschrikkelijke situatie voor deze vluchtelingen gecreëerd, terwijl ze toch door de UNHCR erkend zijn en onder internationale bescherming staan. Zesentwintig maanden na de overbrenging van deze mensen van Ashraf naar de erbarmelijke en op een gevangenis lijkende omstandigheden van Camp Liberty onder het voorwendsel van hun overbrenging naar derde landen, is slechts 10% van hen buiten Irak geplaatst, dank zij de inspanningen van het Iraanse Verzet.
- De VS, UNO en de EU zijn er niet in geslaagd druk op Nouri al-Maliki uit te oefenen om de ruim 3.000 Iraanse dissidenten in Camp Liberty op menswaardige wijze te behandelen. Daar de Amerikanen hun belofte om de veiligheid van deze weerloze vluchtelingen te waarborgen niet waargemaakt hebben, werden deze gepest, psychologisch gemarteld, verstoken van levensmiddelen, medicamenten en basisbehoeften, gebombardeerd, beschoten, geboeid en terechtgesteld. De valse en bevooroordeelde rapporten van de UNO m.b.t. de bewoners van Camp Liberty zijn onaanvaardbaar. Onze ervaring van de afgelopen jaren, met name in de periode dat Martin Kobler het hoofd van UNAMI was, geven aan dat deze rapporten niet het resultaat van verkeerd geïnformeerde auteurs of van vergissingen zijn, maar dat ze veeleer vanuit een politieke bedoeling ontstaan zijn, met geen ander doel dan de doelstellingen van het fascistische regime in Iran en de hem gehoorzame regering in Irak te dienen. Deze vervalsingen baseren niet op verklaringen van bewoners van het kamp ten overstaan van UNO-vertegenwoordigers of waarnemers in het kamp. De UNHCR, die dagelijks een groot aantal bewoners in en buiten het kamp treft resp. bezoekt, heeft nooit dergelijke verklaringen gerapporteerd. Dit ondanks het feit dat de UNHCR tot nu toe 98% van de bewoners heeft geïnterviewd en dat interviews met de resterende bewoners de komende dagen zullen gevoerd worden. Deze interviews nemen een paar uur in beslag en sommige bewoners zijn meerdere malen geïnterviewd.
- De conferentie verzocht om de implementatie van de legitieme en dringende minimumeisen van de bewoners van Camp Liberty, namelijk:
- De snelle vrijlating van de zeven bewoners, waaronder zes vrouwen, die op 1 september in Ashraf in gijzeling genomen werden;
- De spoedige overbrenging van alle bewoners naar Europa of de Verenigde Staten;
- De verstrekking van een minimum aan beschermende voorzieningen in Camp Liberty, zoals de terugkeer van 17.500 “T-walls”, de levering van beschermende helmen en vesten en medische uitrusting voor de bewoners van Ashraf, ruimtelijke uitbreiding van het kamp en toelating om gebouwen neer te zetten voor de zieken, gehandicapten en gewonden;
- De permanente stationering van UNO-waarnemers, samen met een Blauwhelmen-eenheid in Camp Liberty;
- Onmiddellijke beëindiging van de belegering van het kamp, met name van de ongenadige medische blokkade;
- De instelling van een onafhankelijk onderzoek naar het het bloedbad van 1 september door de Verenigde Naties en de overdracht van het rapport aan het Internationale Strafgerechtshof.
- De enige gangbare en realistische oplossing voor de toekomst van Iran is een verandering van regime en de invoering van echte democratie. Maryam Rajavi en haar beweging zijn in staat een dergelijke democratie in te voeren. Haar 10-punten-plan is een democratisch platform dat de problemen van de Iraanse samenleving na bijn een eeuw van dictatuur door de Sjah en vervolgens door de mullahs kan oplossen. Het Iraanse verzet heeft in de afgelopen 35 jaar aanzienlijke vooruitgang geboekt, ondanks het feit dat het met een brute dictatuur en een slap beleid van het Westen geconfronteerd werd.
- Op 3 april nam het Europese Parlement een gematigd kritische resolutie m.b.t. Iran aan die een hysterische en ongekend vijandige reactive van de kant van het mullah-regime uitlokte. Talrijke Iraanse regeringsfunctionarissen, waaronder de zogenaamde “gematigde” Minister van Buitenlandse Zaken, de Woordvoerder van het Majlis (het Iraanse Parlement), de voorzitter van de Veiligheids- en Inlichtingencommissie van het Iraanse Parlement, de Vrijdagprediker van Teheran, talrijke leden van het Majlis en de overgrote meerderheid van de media, hebben verwoede aanvallen op de EU uitgevoerd, zich darbij afvragend hoezo het Europese Parlement het heeft aangedurfd mensenrechtenschendingen en het anti-democratische gedrag van het regime in Iran bij de lopende nucleaire discussies te betrekken. De vijandige reactie geeft duidelijk aan dat het overleven van het Iraanse regime sterk afhangt van het voortzetten van de systematische en ernstige schending van de mensenrechten en dat enige verlichting van deze onderdrukkende activiteiten de val van het regime zou bespoedigen. De algemene veroordeling van de EU- resolutie heeft duidelijk aangetoond dat alle facties in Iran, inclusief de zogenaamde ‘gematigde’, ‘extremistische’, ‘pragmatische’ of ‘centristische’ politieke blokken, allemaal samenwerken bij de onderdrukking van het Iraanse volk en de Opperste Leider blind gehoorzamen.
- De benoeming van een terrorist tot nieuwe ambassadeur van het Iraanse regime bij de Verenigde Naties laat de ware aard van Rouhani zien. Hamid Abutalebi was betrokken bij de gijzelingsactie in de Amerikaanse Ambassade inTeheran in 1979 en heeft de moord op Mohammad-Hossein Naghdi, de vertegenwoordiger van de Nationale Verzetsraad van Iran (NCRI) in Italië, op 16 maart 1993 gecoördineerd. De conferentie riep op tot een krachtige houding tegenover het beleid van het Iraanse regime; diens nucleaire programma, mensenrechtenschendingen, steun en actieve deelname aan terrorisme in de regio. Ze drong er bij de Europese Unie sterk op aan om een eventuele uitbreiding van de politieke en economische betrekkingen met Iran te laten afhangen van een beëindiging van terechtsellingen en een duidelijke verbetering van de menserechtensituatie. Struan Stevenson Europees Parlementariër
voorzitter van de “Vrienden van een Vrij Iran”-intergroep
Europees Parlement
