Precies op het moment dat we hier verzameld zijn, lopen er mensenlevens gevaar, zowel in Camp Liberty als dat van de 7 weggevoerde gijzelaars die in hongerstaking gegaan zijn, verklaarde Bisschop Jacques Gaillot.
Hij hield een toespraak op een conferentie zij aan zij met Maryam Rajavi, de gekozen presidente van het Iraanse Verzet, waaraan ook internationale gedelegeerden deelnamen die pleiten voor de vrijlating van de zeven Ashraf-gijzelaars.
Ik was in mijn leven in de gelegenheid hongerstakers te bezoeken die vastbesloten waren tot het einde door te gaan, en ik zal geen van hun gezichten ooit vergeten.
Sommigen van hen waren in een slechte conditie in het ziekenhuis opgenomen. En ik kan vertellen dat de autoriteiten uiteindelijk iets ondernamen, omdat ze zich niet aan hun dood schuldig wensten te maken. En de autoriteiten hebben laten zien dat er geen hopeloze situaties bestaan.
Maar wat zal de Iraakse regering ertoe brengen iets te ondernemen? Voorzover ik weet zullen de zeven gijzelaars die in hongerstaking zijn, niet gaan opgeven. Wat is er nodig om de Iraakse regering op andere gedachten te brengen? Beslist niet de taal van zelfvoldaanheid.
U weet uit ervaring dat een eenmaal rijdende trein moeilijk te stoppen is. Wat de Iraakse regering ertoe zal bewegen iets te ondernemen is de taal van vastberadenheid.
Het is de taal van de sancties, het is de taal van drukuitoefening. Met zulke taal tonen we niet alleen respect voor onze vrienden in Liberty, maar, nog belangrijker, voor de zeven weggevoerde gijzelaars. Want elke dag die voorbijgaat zonder dat er iets gebeurt, is er één te veel.
