Al Arabiya TV, 09 Juni 2015 – Het vierde deel van het programma van de tv-zender Al Arabiya “Hellish Era” was gewijd aan een een interview met Marjan, filmactrice en zangeres.
Marjan: Mijn naam is Marjan. Vóór de revolutie (1979) was ik filmactrice en zangeres. Toen het islamitische regime van Khomeini aan de macht kwam na de revolutie, werden al dergelijke activiteiten verboden. Het regime was tegen kunstenaars en vooral tegen vrouwen. Muziek was hen vreemd en het regime was van mening dat muziek om religieuze redenen verboden moest zijn. Ook muziekinstrumenten werden verboden. Als iemand muziekinstrumenten in huis had, zoals een gitaar, een viool of een piano, werden die in beslag genomen. Er waren zelfs heel beroemde muzikanten, zowel voor als na de revolutie, bij wie hun muziekinstrument op hun hoofd gebroken werd, zoals de heer Parviz Ya’haqqei. Na de revolutie was ik een van de vele kunstenaars die niet meer mochten optreden. Alle kunstenaars werd het werken verboden.
Uiteraard werd er kunst vernietigd in de samenleving. Later vernietigden ze films die geproduceerd waren; voor zover ik weet zijn ze allemaal vernietigd. Aangezien mijn echtgenoot filmmaker was en een studio bezat, kan hij u beter uitleggen wat er gebeurde. Ik besloot me te verzetten omdat ik het recht had om in vrijheid te leven in mijn land. Indertijd was het Iraanse verzet de best georganiseerd eenheid.
Vanaf het moment dat ik gearresteerd werd, zat ik in eenzame opsluiting. Later vroeg ik waarom dat zo was, omdat eenzame opsluiting de ergste gevangenisstraf en marteling is. Ze zeiden dat ik zo zwaar werd gestraft omdat ik me als beroemdheid bij de verzetsorganisatie had aangesloten.
Toen ik in Iran was, werd mijn echtgenoot in hechtenis genomen. Na zijn vrijlating wisten we onze contacten met de PMOI te herstellen. Dat ontdekte het regime en er verscheen een artikel in het Special News-katern van het dagblad Kayhan, een van de grootste kranten in Iran. Ik wist dat het te gevaarlijk was om in Iran te blijven, dus vluchtte ik naar Dubai. Daar ging ik naar de Amerikaanse ambassade en stelde me voor. Toen ze hoorden dat ik een beroemde actrices en zangeres was, waren ze bereid mij asiel te verlenen.
Ik heb in veel films gespeeld die allemaal hun eigen schoonheid hadden, maar de laatste film die ik met mijn echtgenoot maakte, was “Leaning on the wind”, en daar ben ik erg op gesteld; ik vind het een goede film. In die film zing ik een lied met dezelfde naam.
