Net als de moeder van Mozes vertrouwde ik mijn kleine kinderen vanwege de onderdrukking toe aan de Nijl
En soms reikt er een hand uit de menigte die de aandacht trekt
De hand van een moeder, om haar zoon te helpen …
En soms strekt die moeder haar hand niet alleen uit voor haar eigen kind, maar voor een land
En wordt moeder van de hele natie …
Vrouwen lijden volgens Narges Mohammadi in de gevangenissen van Iran onder wrede onderdrukking, niet omdat ze haat zaaien en mensen elimineren, maar omdat ze vrede en rust willen laten groeien en verrijken en de grondslagen van menselijkheid en waardigheid willen versterken, niet als helden maar als “vrouw” en “moeder” en niet door grof en gewelddadig extremisme, maar met de mildheid die zo’n kenmerkende associatie is van moederschap en vrouwelijkheid. Hun gevangenisstraf is een straf die alle moeders en kinderen elke minuut van de dag begrijpen …
Want ze zijn niet alleen vrouw, ze zijn moeder, en ze hebben niet het recht om twee of drie keer in de week een paar minuten met hun kinderen te praten – de bewakers en de regering acht dat in tegenspraak met de regels van het rechtssysteem!
Narges Mohammadi, 43, moeder van de tweeling Kiana en Ali zegt:
Hoe moet ik leven zonder Ali en Kiana te zien? Ik herinner me het verhaal van de moeder van Mozes. God droeg haar op om Mozes te voeden en hem in het biezen mandje te leggen en aan de Nijl te geven, en beloofde hem bij haar terug te brengen. Dat laatste zei hij wellicht om de moeder gerust te stellen…
De onderdrukking van de onderdrukker uit onze tijd, herkent geen plaats en tijd. De onderdrukking van deze onderdrukker herkent de liefde niet die er heerst tussen moeder en kind.
Het is nacht, en overal is het stil. Ik zit knie aan knie met de moeder van Mozes. Wij houden elkaars handen vast. Uiteindelijk zal ook deze onderdrukking eindigen. Vroeg of laat, zoals altijd, En tot die tijd zal ik, met pijn en tranen, standvastig blijven. De moeder van Mozes schonk haar kind aan het water van de Nijl opdat hij ver van de onderdrukking door de Farao in een land kon gaan leven dat geen wreedheid kent. Zo schenk ik mijn zoon Ali en mijn dochter Kiana aan een vliegtuig in de lucht naar een land waar ze geen verdriet en pijn hoeven te lijden en de angst hun hart niet langer beklemt…
In haar brief vertelt Narges dat ze, wanneer ze om zich heen kijkt in de gevangenis, Sajida Arabsorkhi ziet, die de pijn van de scheiding van haar negenjarige Saba moet dragen, Faran Hesabi, die al drie jaar gescheiden is van haar kleine, nu zes jaar oude Artin, en Maryam Akbari, wier mooie Sara haar moeder al zes jaar niet meer thuis heeft gezien. De laatste keer dat Sara haar moeder zag, was ze pas drie jaar oud. En Neda Mostaghimi zit in het naastgelegen vertrek en heeft haar negenjarige Ghazaleh thuis moeten laten … Overal om mij heen, treurende, lijdende moeders …
In deze korte passage kunnen we maar een glimp geven van een paar van hen, maar soms zal een woord ons aan de pijn herinneren … “moeder” …
Seddigheh Moradi, 55, moeder van de 16-jarige Jasmine, die in de jaren 1980 een politieke gevangene was, vertelt in haar brief:
Ik heb vier jaar in de gevangenis gezeten, met veel mensen, onder wie moeders. Moeders die gevangen zaten met hun kinderen of zwangere moeders die hun kind in de gevangenis op de wereld zetten. Indertijd begreep ik misschien minder goed dan nu hoe het is om moeder te zijn, maar ik had nooit gedacht dat ik op een dag zou zijn zoals zij, nu begrijp ik hoeveel geduld God hen heeft moeten schenken.
Waarom heeft een moeder niet het recht om haar dochter elke twee weken te ontmoeten, nu ze op deze leeftijd is, in de puberteit, wanneer een dochter haar moeder meer nodig heeft dan ooit? Wij hebben niet eens recht op een telefoon zodat ik mijn kind in ieder geval een beetje kan helpen … Maar ik zeg vol vertrouwen dat deze moeilijke dagen voorbij zullen gaan en er een tijd zal komen waarin geen enkele moeder van haar kind zal worden gescheiden. Ik geloof in die tijd …
Maryam Akbari Monfared, 37, moeder van drie dochters, Pegah, Zahra and Sara:
Ik ben een vrouw, ik ben een moeder.
34 jaar geleden, op een hete dag in september, hebben ze een moeder van haar kinderen gescheiden, en toen haar dochtertje met warrig haar en een smoezelig gezichtje na het buitenspelen thuiskwam en om haar moeder riep, hoorde ze niet de stem van haar moeder, zag haar niet komen met haar lieve glimlach om haar dochtertje op te poetsen – alleen een koude leegte zonder de warmte van haar moeder… Ja, ze hadden haar moeder meegenomen, maar waarheen? Wat was haar misdaad? Minuten en uren en dagen gingen voorbij zonder haar moeder. De moeder zat achter de kille gevangenistralies, en de kinderen stonden voor de ijzeren poorten in een grotere gevangenis, zonder de liefde van hun moeder.
En nu, 28 jaar later, herhaalt zich de geschiedenis. Met dit verschil, dat het kleine meisje van toen, nu zelf moeder van drie prachtige dochters, moet vertrouwen op het hart van haar kinderen van achter de stenen gevangenismuren om ze hoop op een betere toekomst te geven. Ik, Maryam Akbari Monfared, die de minuten telde tot ik mijn moeder weer zou kunnen zien achter de tralies, moet nu op mijn beurt in de gevangenis wachten op mijn lievelingen …
Dit zijn slechts fragmenten van een eindeloos reeks verhalen van vrouwen die de pijn en het verdriet van verbanning en gevangenisstraf en scheiding van hun dierbare kinderen moeten verdragen, terwijl hun enige misdaad is dat zij moeder zijn en zich sterk maken voor de mensenrechten.
Wij vragen u om ons te helpen bij deze campagne om hun leven te redden en een einde te maken aan het verdriet om de scheiding van hun geliefden …
Internationale campagne om de levens te redden van moeders in de gevangenis en mensenrechtenactivisten,
en moeders van politieke gevangenen die in Iran om het leven zijn gebracht.
We steunen de moeders wier kinderen in 1988 werden terechtgesteld tijdens de grootschalige moordpartijen of tijdens de opstand in 2009 verdwenen of werden doodgemarteld;
We vragen aandacht voor de vrijheid van met name de vrouwelijke intellectuelen en mensenrechtenactivisten die wegkwijnen in de gevangenissen van het middeleeuwse regime in Iran;
We willen een stem zijn voor duizenden moeders die met hun gedachten en geschriften werken voor vrede en mensenrechten in Iran.
Om de levens van slachtoffers die wegkwijnen in gevangenissen in Iran en hun families te redden, hebben we de solidariteit nodig van mensen zoals u voor wie rechtvaardigheid een groot goed is. Met uw hulp en steun kunnen wij hoop, leven en liefde doen weerkeren voor de families en dierbaren in gevangenschap.
We doen een beroep op u en uw hart voor de campagne ‘Save Their Lives’.
Steun de juridische activiteiten: 75 Euro
Steun de campagne ‘Save Their Lives’ (o.a. publicaties, bijeenkomsten): 140 Euro
‘Liefde is niet paternalistisch en liefdadigheid heeft niets te maken met medelijden, maar met liefde. Liefdadigheid en liefde zijn hetzelfde – met liefdadigheid geef je liefde, dus geef niet slechts geld, maar steek in plaats daarvan je hand uit.’
– Moeder Teresa
Stichting van de Familieleden (STFA)
Laan van Meerdervoort 51 – 2517 AE Den Haag KVK NR: 27266411 ANBI: 54.280
Tel:070-3561001 Website: www.stfa.nl ING Bank: NL76INGB0003012442
