Dinsdag, 13 maart 2018
De politieke gevangene Sohail Arabi heeft op de 46e dag van zijn hongerstaking in de Teheraanse Grote Gevangenis de volgende boodschap gezonden:
“Plaats uw Nowruz of sofreh (Perzische Nieuwjaarstraditie) vóór hun (= van het regime) gevangenispoorten.
Het is droog en akelig in de martelkamer, lijdend aan een depressie, na een vergeefse staking.
Ik verkies de eerste optie van de “dood” in plaats van me over te geven aan de onderdrukkers.
Een onderbreking van mijn hongerstaking betekent: ik, Arash, Golrokh en Atena (de drie andere politieke gevangenen hier) moeten verder de elke dag erger wordende martelingen ondergaan.
De ware strijder zal, zelfs binnen de gevangenis, nooit zwijgen t.a.v. van de op hem en op de mensen die voor hem offers gebracht hebben, uitgeoefende druk. Nu ze mijn vrienden martelen, schreeuw ik met heel mijn hart, en ik roep alle ondersteuners van de politieke gevangenen op om ons niet in de steek te laten.
Plaats uw Nowrus vóór hun gevangenissen en zend boodschappen naar uw helden door foto’s van politieke gevangenen omhoog te houden om hen te laten weten dat ze niet alleen gelaten worden; en ten tweede waarschuw de folteraars dat ze ons niet zomaar naar believen kunnen martelen.
Gedicht:
De rouwenden hebben geen gelegenheid tot ‘Eid’ (de Perzische Nieuwjaarviering)
O Eid keer terug naar Iran nu we geen Eid in Iran hebben
Als de parkiet in zijn kooi ‘Gelukkig Eid’ zegt
Dan weet je dat dit slechts pure imitatie is, en dus geen realiteit
In de cel sterft misschien een onschuldige gevangene
Maar de criminele onderdrukker heeft niet het eeuwige leven
Na drie dagen water, voedsel en zelfs serum geweigerd te hebben, voel je jezelf als een woestijn. Een woestijn die steeds verder uitdroogt. Je voelt je elk moment uitgedroogd. Nee! Nee! Waterdruppels kunnen me niet meer voor uitdroging behoeden.
Ik heb een overstroming nodig
Een overstroming die dit onderdrukkingsapparaat wegspoelt, wat de wenkbrauwen van de slachtoffers omhoog doet gaan, van Mina Zarrin tot Athena Daemi, die de beste dagen van hun jeugd doorgebracht hebben in de gevangenissen van “de Islamitische Republiek”, en ook van Mohammad Nazari, Ali Moezi, Arash Sadeghi tot Alireza Tavakoli
We hebben vandaag een punt bereikt waarop noch de “hervormers” noch “de principiëlen” ons sympathiek leken, en we zouden dit droevige en bittere verhaal zo snel mogelijk met een happy end moeten afsluiten.
Er zal een einde komen aan de winter.
Soheil Arabi
